Barend Courbois 1

Bassist Barend Courbois: "Het gas er op!"

Het lijkt een wonderlijke speling van de natuur: zoon van meester jazzdrummer en Bird Award winnaar 'sir' Pierre Courbois wordt rockbassist. Eens even vragen hoe dat zit. Barend, laten we eens een beetje psychologiseren: meestal zetten kinderen zich in de puberteit af tegen hun ouders. Heeft dat te maken met jouw voorliefde voor metal in plaats van jazz?

"Nu achteraf kun je dat misschien wel zo stellen, maar destijds was ik daar niet bewust mee bezig. Er is nooit enige dwang of zo van thuis uit geweest om me met muziek of een bepaalde soort muziek bezig te houden. Pa heeft me altijd aan laten klooien maar was wel een grote stimulans natuurlijk. Ik ben begonnen met drummen, maar besefte al snel dat ik dan altijd in de schaduw van mijn vader zou blijven staan. Dus schakelde ik over op bas toen ik een jaar of acht was. Toen ik bas ging spelen zei m'n pa wel, dat ik eens een beetje meer naar Jaco (Pastorius, WH.) moest luisteren. Ik hoorde thuis natuurlijk wel veel jazz van Miles Davis, John Coltrane en jazzrock van John McLaughlin. Nu na twintig jaar ben ik er alleen maar blij om en komt het allemaal bij elkaar: een rocksound met jazzroots en timing."

Tijdens De Grote Prijs van 1991 werd je uitgeroepen tot Nederlands beste bassist. Sommige mensen vinden je een soort trapeze artiest op de bas. Hoe is dat zo gekomen?

"Tja, thuis muziek en mijn jeugdvrienden (de broertjes Whistler, WH.) waren ook fanatiek met muziek bezig, dus mijn hele omgeving bestond uit muziek en muziek maken. De bandjes en bas waren alles voor me. Ik heb zo'n twintig jaar 'n uur of vijf-zes per dag gestudeerd. Vooral met de vingers spelen en slappen heeft me veel tijd gekost. Nu de laatste vier jaar of zo, kom ik er achter dat er ook nog andere dingen zijn behalve basgitaar spelen. Ik oefen nog wel, maar heel wisselend en niet meer zo dwangmatig. Ik speel natuurlijk veel en geef ook les, waardoor ik dat ding toch wel iedere dag een paar uur omheb."

Je speelt vier-, vijf- en zessnarig, fretloos, met verschillende technieken. Heb je nog een voorkeur?

"Met de vingers spelen of slappen heeft niet mijn voorkeur. Ik speel voor 75% met plectrum. Dat heeft natuurlijk ook alles te maken met mijn voorbeeld en basheld in Nederland: Herman Deinum. Met plectrum spelen is natuurlijk lange tijd niet in de mode geweest en ik heb heel wat ruzie gemaakt met die gasten van het conservatorium die dan vonden dat het niet funky klonk. Dat vind ik dus helemaal gelul. Luister maar eens naar oude soulplaten of wat Anthony Jackson heeft ingespeeld voor Chaka Khan. Dat funkt en grooved als de neten en is allemaal met plectrum gespeeld. Vier-, vijf-, zessnarig of fretloos hangt af van de soort muziek die ik moet doen, of van de mood. Ook hier weer gaat mijn voorkeur gewoon uit naar viersnarig gefret, maar als ik jazzdingen doe samen met mijn vader dan wordt het vaak fretloos. Voor die etnisch-achtige stukken op mijn solo CD zijn die vijf of zes snaren wel handig. Maar zessnarig spelen blijft moeilijk vind ik."

Je noemt zelf al je eerste solo CD "Tunes for a Friend" uit 1996. Nu is componeren op de bas nogal lastig. Hoe heb je dat gedaan?

"Die CD is eigenlijk tot stand gekomen, doordat ik met een hele verzameling licks die ik al lang speelde naar een bevriende toetsenman ben gegaan -Ren Merkelbach- en samen met hem en gitarist Jan Somers die thema's kop en staart heb gegeven. Bij de solo's ga ik meestal uit van een vast beginthema. Daarna wordt het improvisatie. Ik hou erg van etnische muziek en Arabische toonladders en die hele shit komt dan allemaal wel voorbij. Ook maak ik graag sounds met behulp van effecten: opstapelen die hap! Hoewel ik er geluidstechnisch niet helemaal tevreden over ben is het een goede registratie van de dingen waar ik destijds mee bezig was. Momenteel ben ik bezig met het uitwerken van ideen voor een tweede CD waar ik hopelijk na de zomer aan kan beginnen. Dat moet weer veel moderner en heavier worden, met allerlei sounds en beats en verschillende zangers, qua sound een beetje in de sfeer van Rammstein."

Je leeftijd in aanmerking genomen, heb je een zeer uitgebreide staat van dienst, maar vaak zijn het kortdurende avonturen van maximaal twee jaar. Ben je zo'n moeilijk mens om mee samen te spelen?

"Nou nee, dat dacht ik niet. Volgens mij behoort dat ellenlang gefreak wel tot het verleden en speel ik veel meer gedoseerd. Ik kan nu goed in dienst van een nummer of een band spelen en daar zelf ook nog plezier aan hebben. Als ik maar n keer per avond een spot krijg waarop ik effe loos kan, dan gaat het gas er op!! Ik zou ook best graag bij Anouk, Trijntje of Marco willen en kunnen spelen, ze kennen me ook wel maar vragen me niet omdat ze me een freak vinden en een zogenaamde 'metalbassist' moeten ze al helemaal niet. Maar meestal is die projectmatige aanpak een bewuste keuze en als het klaar is of als ik iets onder de knie heb, dan wil ik weer verder. Het heeft natuurlijk ook te maken met brood op de plank. Als er geen werk meer is dan houdt het natuurlijk op en zoek ik iets anders."

Met welke projecten ben je momenteel bezig?

"Ik ben nu aan het repeteren bij Action in DC, een soort mega AC/DC tribute waarmee we door Europa en misschien Australi gaan touren. Het is een Nederlands/Belgisch project dat al jaren bestaat en erg succesvol is. We spelen het originele AC/DC repertoire, met alles erop en eraan, kostuums, zanger la Bon Scott, alleen beter dan de huidige AC/DC. Verder doe ik een theaterproject 'Courbois-Khne', een show met twee vaders en twee zonen. Willem en Remko Khne op piano en keyboards, mijn vader op drums, ik bas. We spelen composities van mijn vader. Het is moeilijk repertoire waar ik veel voor moet repeteren. Ook heb ik een duo met gitarist Jan Somers, waarmee we een beetje low-level repertoire doen met een drumcomputer. Vengeance loopt nog steeds door en verder doe ik alles wat zo'n beetje voorbij komt zoals The Roosters, een Arnhems jaren '60 bandje. Mijn grote droom blijft natuurlijk spelen in de States of Japan. Ik was in de running voor een band met Zakk Wylde, de gitarist van Ozzie Osborne, met wie ik in Paradiso speelde. Ik zat bij de laatste drie, maar moest het afleggen tegen een Amerikaan vanwege allerlei gedoe met greencards en zo. Jammer. Misschien moet ik, zoals anderen, gewoon mijn koffer pakken en gaan. Maar ja, dat hangt van meer dingen af dan alleen de muziek..."

Barend gebruikt de volgende apparatuur:

Favoriete bas is de mid '80 Stuart Spector NS II met EMG's. Werkpaardjes zijn een mid '60 Fender JazzBass en een begin '70 Fender Precision beiden met EMG's.

Ampeg SVT-II voorversterker Trace Elliot RA 500 eindversterker 2x Hartke 4.5 XL luidsprekerkasten

Digitech Whammy TC Chorus Electro Harmonics BassBalls.

Snaren: "Maakt allemaal geen fuck uit, goedkoop of duur, na een uur klinken ze allemaal kut. Voor solowerk .040 setje, voor jazz en pop dingen .045 setje en voor de heavy dingen die vaak een toon lager gestemd zijn een .050 setje."

Voor de inwendige mens: Marlboro Light en spatje Four Roses-Cola met veel ijs.

Daarnaast beschikt Barend over een uitgebreide collectie bassen. Bezoek daarvoor en voor zijn bio, discografie, foto's, guestbook, recensies, links etc. zijn website: www.barendcourbois.com

Barend Courbois