Ellio Martina Amigo

Ellio Martina Amigo/Forza/Lusso bas

Heel even kon ik weer eens kennismaken met een product van eigen bodem. Basdetaillist Edwin van Huik liep al jaren te broeden op een bas van eigen signatuur en ontwierp samen met bassenbouwer Ellio Martina een drietal bassen te weten, de 4-snarige Amigo (fl. 3.395,=), 5-snarige Forza (fl. 3.695,=) en zessnarige Lusso (fl. 3.995,=). Van Huik leverde een 'boodschappenlijstje' in bij Martina en na enig experimenteren met vorm, hout en elektronica mochten deze bassen onlangs het levenslicht zien. Het boodschappenlijstje van Van Huik was even uitgebreid als cryptisch: een combinatie van een 'back to the roots' bas met een moderne saus, die iets had van een JazzBass en Fodera, met de attack van een enkelspoels Alembic, de 'dikke plak' en kuch van de JazzBass en het 'twitje' van Sadowsky. Het geluid moest clean zijn, maar dan wel met de mogelijkheid voor een ranzig randje en de Pastoriusknor zou dikker moeten klinken. De bas moest bovendien tilbaar, ergonomisch, betaalbaar en aantrekkelijk vormgegeven zijn.
Tja, ga d'r maar aan staan, genoeg stof tot hoofdbrekens zullen we maar zeggen. Geen wonder dat het vier jaar duurde voordat de uiteindelijke versie klaar was.
Ellio Martina brouwde er uiteindelijk een passieve bas van, die qua vormgeving duidelijk verwijst naar de JazzBass. Een swampash body met een slanke, geschroefde gelamineerde maple hals met strookjes purperhart of padoek voor de broodnodige stabiliteit. De gelakte toets zorgt voor het spetterende hoog. Hoewel Martina normaliter werkt met elementen van Seymour Duncan, Kent Armstrong of Bartolini, werd in verband met de eigenzinnige wensen van Van Huik gekozen voor eigen elementen met alnico magneten en verschillende wikkelingen voor het brug- en halselement. Ook kan er dmv een schakelaartje geswitched worden tussen ongeveer 7000 of 9000 wikkelingen. De extra output die hiermee gepaard gaat komt tegemoet aan de wens voor een dikkere Pastoriusknor. Zoals gezegd, is de bas passief en voorzien van de traditionele volume- en balansregelaars en hoog-af filter.
Het spelen op deze bas was een feest der herkenning. Hoe klonk ie dan? Traditioneel, maar wel gewoon erg goed. Bovendien speelde die als een nieuwe. Alle lof voor Martina voor het verenigen van zoveel goede baseigenschappen in één instrument.