Burns Marquee Bass

Burns Marquee Bas

Oorspronkelijke tekst door Roger Newell

Met een rijke geschiedenis achter zich, blijft Burns het verleden opnieuw vormgeven. We kijken naar hun nieuwste bas en laten ons licht schijnen op diens ‘schaduwrijke’ erfenis.

Deze gemoderniseerde Marquee bas is te beschouwen als het zusje (broertje?) van de recente Batwing gitaar (genoemd naar het ontwerp van de headstock). De huidige reeks gitaren en bassen van het Burns ontwerpteam heeft een nieuw niveau bereikt wanneer het gaat om verscheidenheid en consistentie in bouwkwaliteit. En met een ontwerp dat in principe teruggrijpt op Burns’ eigen Jazz bass uit 1965 is de aantrekkelijk geprijsde Marquee bas voorbestemd om eveneens een succes te worden. De bas heeft een headstock in de klassieke vleermuisvorm en is uitgerust met drie schuin geplaatste elementen. Deze genereuze elementconfiguratie was normaal voor Burns bassen in de jaren zestig en het is terecht dat men dit kenmerk wederom heeft toegepast. Dat geldt eveneens voor de driedelige schildpad slagplaat die de bas zijn authentieke karakter geeft. De goudkleurige hardware is goed gekozen en combineert mooi met de witte finish en schildpad slagplaat.
Veel muzikanten zullen hem als de perfecte partner voor de Batwing gitaar zien, maar misschien is de Marquee bas nog beter te beschouwen als een betaalbaar alternatief voor de uitbundig uitgevoerde Shadows bas die buiten het betaalbare bereik van menig bassist zal blijven. Het ontwerp van de body met zijn ‘reversed’ contouren en dubbele positieholten is min of meer standaard geworden voor Burns en wordt toegepast op meerdere modellen. De redenen hiervoor liggen voor de hand: het ziet er goed uit en het zorgt voor een goede balans van het instrument. De contouren zorgen voor speelcomfort en de helder witte Shadows finish bedekt het hele instrument, met uitzondering van de palissander toets. En hoewel niet iedereen gecharmeerd is van een gelakte hals, voelt deze aan als een perzikhuidje en speelt aangenaam comfortabel. De kenmerkende kop van de hals is uitgerust met Burns stemmechanieken en de combinatie van vorm en materialen zorgt ervoor dat de bas prettig oogt, met een zweem van klasse.
Verrassend is dat de Marquee bas een enigszins kleinere mensuur dan gebruikelijk heeft. Dankzij de uitgebalanceerde proporties van het ontwerp merk je daar echter nauwelijks iets van en het heeft geen negatief effect op het geluid of het speelcomfort. Een uitkomst voor degenen die een wat kleinere bas prefereren. Bovendien heeft de bas een substantieel gewicht, wat het geluid ten goede komt. De kop van de hals helt licht achterover waardoor snaargeleiders overbodig zijn. In overeenstemming met de Burns traditie is de bovenste straplock aan de achterzijde van de body op de bovenste ‘hoorn’ gemonteerd waardoor het aangezicht van de bas niet verstoord wordt. De hals is medium breed en misleidend slank, waardoor de navigatie van de linkerhand bijzonder gemakkelijk is. Het is een heel comfortabele bas om te bespelen en met de royale elementconfiguratie zijn er uitgebreide mogelijkheden je geluid te vormen.

Geluid
De Marquee bas onderscheid zich in positieve zin van vergelijkbaar geprijsde instrumenten op het gebied van het elektronische circuit. De kenmerkende sound van de Tri-Sonic elementen heeft in de loop der jaren niets van zijn kracht verloren: een helder, ‘crisp’ en van nature vol en gespierd geluid. De ideale ingrediënten voor een hedendaagse sound. Vanzelfsprekend verwacht je een uitgebreid palet aan geluiden van het trio, maar door de uitgekiende schakelingen worden de mogelijkheden ook daadwerkelijk ten volle benut. De vijfweg schakelaar maakt de gebruikelijke elementcombinaties mogelijk, maar de push/pull toonpotmeter van het brugelement is de werkelijke troefkaart. Door deze potmeter uit te trekken gaan het brug- en halselement samenwerken, waardoor je een scala aan diepe en holle geluiden ter beschikking krijgt. De afstand tussen deze twee elementen is immers veel groter dan iedere combinatie met het middelste element. Maar om het even in welke positie de push/pull potmeter gebruikt wordt, de vijfstanden schakelaar biedt op zichzelf al een enorme variëteit aan geluiden. Die worden mede mogelijk gemaakt door de tweede toonpotmeter. Deze haalt de scherpe randjes van het geluid wanneer alleen het brug element wordt gebruikt en biedt veel extra mogelijkheden om je geluid te maken wanneer je hem gebruikt in combinatie met de andere toonregelaar. Als er al een minpuntje te ontdekken is –en voor deze prijs is er eigenlijk weinig reden tot klagen- dan is het misschien het ontbreken van de basale ‘vlees en aardappelen’ sound zoals die van de P-Bass. Allerlei sounds met wat meer definitie en ‘edge’ zoals die van de Rickenbacker zijn gemakkelijker te benaderen. In het incidentele geval –want het is onwaarschijnlijk dat iemand deze Burns retrobas met ‘overbevolkte’ body daarvoor zou kiezen- dat je wilt slappen, kun je enkele uitstekende percussieve geluiden vinden. Over het geheel genomen is de sound net zo solide en compact als de bas gebouwd is. En met alle onmiskenbare en individuele eigenschappen die Burns kenmerken zullen velen zich tot deze bas aangetrokken voelen.

Oordeel
Zoals alle Burns instrumenten heeft ook deze bas een heel eigen karakter en dat is tegenwoordig een schaarse eigenschap. De bas geeft een heel vertrouwd gevoel, is solide gebouwd en heeft een substantieel gewicht. Het speelcomfort is heel gelijkmatig en de drie elementen bieden je verschillende plaatsen om je duim neer te zetten wanneer je ‘fingerstyle’ speelt. De degelijke brug biedt voldoende mogelijkheden om de bas af te stellen. De driedelige slagplaat is nog steeds een van de meest populaire kenmerken van de Burns instrumenten: revolutionair bij zijn introductie en tot op heden in het oog springend. Het aanvankelijke probleem van de elementen die vast kwamen te zitten in de slagplaat en daardoor niet meer in hoogte te verstellen waren is inmiddels opgelost. De Marquee zal iedereen aanspreken die zich aangetrokken voelt tot de Britse 1960’s look, maar tegelijkertijd een modern en veelzijdig instrument wil. Deze bas heeft beide eigenschappen in overvloed en zal daarom bij toeschouwer en toehoorder indruk maken. Het is een van de best toegeruste bassen in de budgetmarkt, ideaal voor iedereen die een gezonde variëteit aan geluiden onder zijn of haar vingertoppen wil. Al met al weer een prima bas van Burns. Laten we hopen dat er nog velen mogen komen.

Specificaties Burns Marquee Bass:
Richtprijs: € 565,00
Land van herkomst: Verre Oosten
Type: passieve bolt-on viersnarige solidbody bas
Body: basswood met driedelige schildpad slagplaat
Hals: esdoorn met palissander toets
Mensuur: medium, 813 mm, 32 inch
Breedte topkam: 41 mm
Frets: 20 hoog profiel met 0-fret
Hardware: goudkleurige Burns deluxe brug en stemmechanieken, knoppen en elementkappen
Snaarspacing brug: gemiddeld 18 mm
Elektronica: drie Tri-Sonic elementen, 2x toon waarvan 1 push/pull, vijfstandenschakelaar, volume
Gewicht: 4,3 kg

John Rostill’s Burns Bass
Na vele wijzigingen in het ontwerp is het prototype van de originele Shadows bas terug van weggeweest.

Na het ontijdige overlijden van Shadows bassist John Rostill, kwam zijn bas in handen van Hank Marvin. Hank bracht de bas recentelijk terug naar Engeland, waar deze nu een centrale plaats in het Burns Guitar Museum inneemt.
In 1964 gebruikten The Shadows al een poosje Fender gitaren in dezelfde uitvoering op het podium, toen Hank Marvin uiteindelijk besloot zijn Fender te verruilen voor een Burns. Bruce Welch en John Rostill zouden zijn voorbeeld spoedig volgen. Uit het oogpunt van visuele eenvormigheid werd besloten de instrumenten op dezelfde wijze vorm te geven als de Marvin gitaar. Het meest in het oog springend waren daarbij de witte finish, de driedelige schildpad slagplaat en de headstock met de bekende krul. Die krul was oorspronkelijk Hank’s idee en werd ook toegepast op de bas. De stijlvolle ‘reverse’ stemmechanieken waren in eerste instantie ontworpen voor de Bison bas, maar pasten ook heel goed bij de krullende kop.
In tegenstelling tot Hank was John niet betrokken bij de diverse ontwikkelingsstadia van de bas. Zijn bas was het prototype en het uiteindelijke productiemodel week daar op belangrijke punten van af. Eén van de belangrijkste verschillen is de positionering van de elementen. Deze zijn gewoon haaks op de snaarrichting gemonteerd net zoals de polssteun (in de volksmond ‘het toastrek’ genoemd) terwijl de elementen en polssteun van de productiemodellen onder een hoek zijn geplaatst. Op deze bas hebben de elementkappen de aanduiding ‘Nu-Sonic’. Volgens Burns zijn het echter dezelfde elementen als de latere ‘Rez-O-Matics’. Blijkbaar was dit instrument nog niet helemaal uitontwikkeld.
Ook zijn er significante verschillen in het elektronische circuit. Dit model heeft één toon- en twee volumeregelaars. Eén volume functioneert als mastervolume terwijl de tweede dienst doet als regelaar voor het brugelement. De enkele toonpotmeter werkt op alledrie de elementen tegelijk. De driestandenschakelaar biedt de volgende mogelijkheden: nek+brug/brug/nek+midden. Dit alles verschilt dus aanzienlijk van de voorzieningen met dubbel toon en enkel volume en individuele elementkeuze van het productiemodel. Geen wonder dat John zo’n kenmerkende sound had.
De meest curieuze verandering betreft misschien nog wel het plaatje met het logo van Burns. Oorspronkelijk werd dit logo in klein plaatje bij de onderste cutaway gegraveerd. Nadat de televisie zijn intrede had gedaan, kwam men al snel tot de conclusie dat hier mogelijkheden voor gratis reclame lagen. En het logo werd aanzienlijk vergroot. In 1965 werd het logo –na de overname door Baldwin- opnieuw gewijzigd. Nu John’s bas weer thuis is, is het vanzelfsprekend dat het originele plaatje weer is teruggemonteerd. Maar daaronder zijn de lege schroefgaten nog steeds als een soort littekens te zien.
Ondanks het feit dat deze bas jarenlang zwaar werk heeft gedaan, is hij nog steeds in topconditie en Hank heeft bevestigd dat er nog steeds de originele snaren op zitten!

Burns marquee Bass