Maverick B-1 & Ibanez EDC-700

Rebels en radicaal

Alsof het allemaal nog niet genoeg is, verscheen er eind vorig jaar een nieuw gitarenmerk op de markt: Maverick. Met een kleine serie van twee gitaren en één bas, probeert het Engelse merk een plaatsje op de blijkbaar aantrekkende gitarenmarkt te veroveren. Het initiatief hiertoe lag bij twee Engelse heren die al geruime tijd werkzaam waren voor diverse merken in de muziekindustrie. Naar verluidt, vonden ze het wel eens tijd voor een eigen merk en stapten met enige ideetjes naar conceptontwikkelaar Trevor Wilkinson. Die had ook nog wel het een en ander op de plank liggen en na enige kruisbestuiving zag Maverick het levenslicht. Meest opvallend aan de Maverick is dat men zich heeft laten inspireren door de Ibanez gitaren en bassen uit de jaren 1980. Opvallend omdat Ibanez zelf ooit begon met het imiteren van Fender en Gibson gitaren. Twintig jaar later overkomt ze nu hetzelfde. Reden temeer om de Maverick B-1 bas, maar eens naast een Ibanez te zetten. Ik heb gekozen voor de EDC-700, een bas die qua prijs en uitstraling heel goed naast de Maverick past.

Maverick B-1
De B-1 wordt gemaakt in Korea, maar er vindt eindcontrole plaats in Engeland. De basis voor de bas wordt gevormd door een metallic grijze snel gesneden body van -naar ik denk- basswood oftewel populier. Maverick staat voor rebels of onorthodox, dat is de uitstraling die men wil hebben. De B-1 heeft een nek van drie delen esdoorn met een bubingastrip en een palissander toets waarin 24 medium frets zijn aangebracht. De hals is door middel van een vijfpuntsbevestiging in de body geschroefd. Twee humbuckers en actieve electronica bestaande uit twee keer volume en een driedelige toonregeling vormen het hart van deze bas. Leuke feature daarbij is het door Maverick gepatenteerde 'Evolution' volume systeem. In plaats van de volumepotmeters gewoon recht op de body te monteren, zijn ze er dit keer ingelaten: twee gaten in de body gefreesd en de potmeters er negentig graden gekanteld achter aangebracht, waardoor je ze heel makkelijk met je middelvinger -zo je wilt een andere- kunt bedienen. In het bedieningsgemak geen wereld van verschil, maar leuk bedacht en weer eens even iets anders. De zwarte chroom hardware van Gotoh completeert de B-1. Deze bas oogt heel goed, daar is over nagedacht. In het grote aanbod van Aziatische instrumenten springt hij er zeker uit. Allerlei slimmigheden en aandacht voor detail kenmerken deze bas. Kijk bijvoorbeeld even naar de wijze waarop de straplock in de bovenste hoorn is aangebracht en je ziet wat ik bedoel: driehoekje uitgefreesd en straplock erin geschoven. De B-1 hangt goed in balans en is keurig afgewerkt en afgesteld. Het fretwerk is dik in orde, de platte brede hals speelt in alle posities comfortabel en de B-1 heeft onversterkt een 'overall' goede toon die behoorlijk blijft staan. Versterkt, zet zich dit beeld voort. De B-1 heeft een hoge output, dus spoorslags het trimpotmetertje op de printplaat teruggedraaid. De bas heeft het typische actieve geluid dat we allemaal wel kennen. Niet opzienbarend, maar gewoon goed. Compliment moet ik maken voor de mooie open E die heel diep klinkt.

Ibanez EDC-700
Ibanez mag het als een compliment opvatten dat anno 2001 het merk de inspiratiebron is voor een ander instrument. De reden is natuurlijk dat Ibanez met name vanaf de jaren 1980 het kopiëren van Amerikaanse instrumenten langzaamaan liet varen en in samenspraak met muzikanten een groot aantal eigen instrumenten is gaan ontwikkelen die varieërden van instapmodellen tot meer exclusieve instrumenten van goede kwaliteit. De Ergodyne EDC-700 werd geďntroduceerd in 1998. Revolutionair aan de bas was, dat de body van Luthite was gemaakt, een door Ibanez ontwikkelde houtvervanger voor electrische instrumenten. Voordelen waren een dynamisch klinkende, ergonomisch gevormde bas, voor een fractie van de prijs van een dure houten bas. De body van de EDC-700 is net als de Maverick heel eigenzinnig radicaal vormgegeven, met grote 'horens' voor de balans, een gewelfde achterkant voor het comfort, een ingebouwde duimsteun op een geaccidenteerde voorkant. De hals is vermoedelijk van esdoorn, maar dat valt niet goed te beoordelen omdat deze is meegespoten in de kleur van de body: greensilver. Ook hier weer 24 medium frets in een palissander toets op een bolt-on nek met zespuntsbevestiging. Die valt er in ieder geval niet vanzelf af. De EDC-700 heeft twee passieve elementen en een actief tooncircuit bestaande uit volume, balans, een dubbele potmeter voor trebleboost/cut en bassboost/cut en tenslotte nog een dubbele potmeter voor varimid. Hiermee kun je zowel de centrumfrequentie van het middengebied als boost/cut instellen. Heel veelzijdig dus. De zwarte hardware is uit de eigen Ibanez keuken. De plug ingang is volgens het Strat principe voor in de body gemonteerd. Ook deze bas is weer goed afgewerkt en afgesteld. De lange slanke hals heeft een heel andere feel dan die van de Maverick, maar een voortreffelijke action. Geen deadspots, goede sustain, goede bereikbaarheid van de hoge regionen. Door de lange hoorn hangt de bas goed in balans. Geluidstechnisch heeft de EDC-700 eveneens een typisch actieve sound, met wat meer nadruk op het midden. De uitgebreide toonregeling biedt evenwel veel mogelijkheden tot het creeeren van eigen sounds.

Balans
Zowel Ibanez als Maverick mikken met de EDC-700 en de B-1 op de jonge bassist. De gedurfde en opvallende vormgeving zal vooral de liefhebber van het wat meer heavy genre aanspreken. Beide bassen doen wat mij betreft niet voor elkaar onder. Ze verschillen, maar ik vind de een niet beter of slechter dan de ander. De Maverick heeft misschien een wat meer eigen karakter in het geluid, de Ibanez is wat veelzijdiger. De Maverick heeft een platte brede hals, de Ibanez een lange slanke, maar allebei hebben ze een goede action. Ook in prijs doen ze niet veel voor elkaar onder: de EDC-700 kost fl. 1.655,= en de B-1 gaat voor fl. 1.599,= de deur uit. Wat buiten kijf staat, is dat men in de 21ste eeuw in het verre Azië goede bassen voor het geld bouwt. Áls ik zestien was en van LimpBizkit hield zou ik moeilijk kunnen kiezen. Tóen ik zestien was had ik wel gewild dat er zulke bassen voor een vergelijkbare prijs waren geweest.