OLP bassen

OLP bassen

Een paar weken terug liep ik argeloos tegen Aziatische Music Man Stingray kloon aan. OLP, nooit van gehoord. "Moet je eens proberen", zei een deskundige. "Klinkt fantastisch, kost geen drol, komt uit China". En inderdaad, klonk geweldig, komt uit China en is te koop voor 450,00. De vijfsnarige versie is verkrijgbaar voor 520,00.

Veel informatie over de OLP bassen is niet beschikbaar, maar OLP staat voor Officially Licensed Product, hetgeen zoveel zeggen wil als dat deze instrumenten met toestemming en naar de specificaties van Ernie Ball/Music Man in China worden gemaakt. De OLP bassen zijn een kopie van de passieve Music Man Stingray en worden als vier- en vijfsnaar geleverd in een beperkt aantal kleuren: zwart, naturel en blauw en zilvergrijs. De onderhavige OLP MM2 NA is qua vorm en afmetingen een exacte replica van de Music Man Stingray en heeft een body van vier delen essen in een hoogglans naturel finish. Uiteraard ontbreekt het zwarte slagplaatje in de bekende ei-vorm niet. De esdoorn hals is geschroefd, heeft 21 medium frets, zwarte positiemarkeringen, een plastic topkammetje en is breed en plat. Een hele dunne laag matte lak geeft de indruk van een onbewerkte hals en zorgt voor een hele snelle action. De hardware is verchroomd, ongetwijfeld uit eigen OLP keuken en wijkt iets af van de originele, maar voldoet uitstekend. De stemmechanieken zijn van goede kwaliteit. Ondanks temperatuurverschillen en spelen in andere stemming, of twee dagen in de koffer blijft de bas prima op toon. De brug is simpel, maar voldoet uitstekend voor het instellen van de snaarhoogte en het intoneren. Niet dat het laatste nodig is, want dit testexemplaar kwam zo uit de chinese doos en was voorbeeldig afgesteld. Stemmen en spelen maar. Enige minpuntje was de kleine reutel op de D-snaar die enigszins aanliep op de eerste fret.
De passieve electronica is ook weer zo simpel als maar kan: een humbucker met mastervolume en bas en hoog als toonregeling. Werkt ook weer helemaal naar behoren. Oftewel een hele basale bas, maar niks mis mee.
Bijzonder wordt het pas, wanneer je er op gaat spelen. Het ding speelt moeiteloos. Alles meteen raak. Onversterkt valt de goede sustain op. Sla een losse A aan en hij blijft staan. Een teken dat de bas gewoon klopt. Eenmaal versterkt blijkt de OLP ook nog eens helemaal de ouderwetse Stingray klank te hebben, met de zo moeilijk te omschrijven maar even kenmerkende droge slap en het dikke middige laag. Beetje bas erbij draaien op je versterker en je hebt een dijk van een rechtdoorzee geluid. De toon is er direkt en blijft staan. Opvallend is de hoge output, waardoor je de gain van je versterker wel wat terug moet draaien.
Niets op aan te merken dan? Ja natuurlijk wel. Ik heb een paar OLP's in handen gehad, waaronder de vijfsnaar. Dan merk je dat er kleine verschillen zijn in de afwerking. Zeg maar, daar waar de machinale bewerking eindigt en de handmatige afwerking begint. Dus dat zijn kleine zaken als een topkammetje, een scherp fretje, een braampje, van dat soort mineure zaken, die je op de koop toe neemt bij een bas in deze prijsklasse. Maar in de basis, dus waar het gaat om constructie, bespeelbaarheid en sound was het telkens dik in orde.
De vraag rijst natuurlijk wat we moeten met deze kloon die het voorbeeld zo dicht benadert, maar wel een slordige achttienhonderd Euro goedkoper is dan 'the real thing'. Volgens de importeur bijten deze twee produkten elkaar niet en zal de OLP bas de bespeler aan het model binden en uiteindelijk tot aanschaf van het origineel verleiden. Ik help het hem hopen, want ik heb al enkele zeer tevreden professionele bassisten gehoord die tot OLP aankoop waren overgegaan, met als argument dat het onzin is om zoveel meer uit te geven wanneer de kopie zo goed is als het origineel.