Jay-Tee Teterissa

Jay-Tee Teterissa: muziek is de God in mij.

Lokatie: een kantoor in een van de TV- en filmproduktiemaatschappijtjes op een winderig en koud industrieterrein in Amsterdam-Oost. Doel: een gesprek met bassist Jay-Tee Teterissa.

Jay-Tee, even een korte CV, waar kan basminnend Nederland je van kennen?

"Nou, het is zo'n beetje begonnen vroeg in de jaren tachtig met bandjes als Alex & the Citycrew, een band met voor die tijd moderne muziek als rap/scratch, electric boogie en breakdance. Daarna Captain Cocktail en toen ben ik voor twee jaar in New York gaan werken als councillor. Toen ik terugkwam ben ik bij de eerste Funky Stuff van Candy Dulfer gaan spelen. Dat was in 1987. Twee jaar later kwam 'Lily was here' met Dave Stewart, maar twee weken na de opnames viel ik vijf hoog van een steiger en toen was het een hele poos afgelopen. Ik had zo ongeveer al mijn botten gebroken en de verwachting was dat ik zes maanden in het ziekenhuis moest liggen om daarna twee jaar te revalideren. Na twee maanden stond ik echter met 42 kilo weer te spelen: dikke benen en bloedblaren, maar ik moest: muziek is de God in mij. Daarna kwam Gung Ho, een heftig live-bandje, maar de cd stelde teleur. Vervolgens ben ik bij Akkerman terechtgekomen. Verder zullen veel mensen me op de muziekbeurzen hebben gezien en gehoord, omdat ik vanaf 1992 voor Eden ben gaan demonstreren."

Hoe belangrijk is dat contact en endorsement met Eden voor je geweest?

"De mensen bij Eden hoorden me een beetje flashy spelen en mijn geluid beviel ze blijkbaar zodat ze mijn spec's in hun versterker hebben gestopt. Daardoor had ik altijd precies het geluid dat ik wilde hebben. Verder heb ik via het demonstreren heel veel kunnen reizen en contacten kunnen leggen met bekende muzikanten zoals Alain Caron, Danny Gottlieb, Mike Stern, Victor Wooten, Dennis Chambers, Gary Granger en natuurlijk mijn grote voorbeeld Gary Willis. Wanneer je in New York komt, zie je dat deze mannen in kleine clubs heel hard moeten werken voor hun bestaan. Daardoor blijven ze met beide benen op de grond. Je kent al die namen natuurlijk wel van hun platen en kijkt dan erg tegen ze op, maar al die topmensen bleken hele sympathieke en gewone mensen zoals wij te zijn, waarmee je via de muziek onmiddellijk goed contact kon krijgen, ook als onbekende jongen uit Nederland, als je met je bas maar een verhaal te vertellen had. De contacten zijn gebleven. Ik speelde met ze wanneer ze in Europa waren en ze hebben ook meegewerkt aan mijn eerste solo cd."

Met wie sta je tegenwoordig op het podium?

"Ik heb onlangs met coverband -Point of no Return- een paar weken gespeeld in Zwitserland. De wintersportoorden langs. Altijd feest! Verder ben ik bezig met een nieuwe band Bushira, met Ivan van Hetten op toetsen, Marcellino Latupeirissa op drums en Charlotte Coppolla zang. We zijn momenteel nog aan het schrijven en opnemen. De muziek is jazzy-funky met wat R&B invloeden. Het is de bedoeling dat er een cd komt en dat we gaan touren. Live zullen we dan ook wat nummers van mijn solo cd gaan doen. Ik doe ook nog een project met Kim Weemhof en een Indiase gitarist die ik ontmoette tijdens een van de zondagmiddag sessies in De Korte Golf in Amsterdam, waar ik ook nog wel eens speel."

En naast het live-gebeuren, want we zitten nu natuurlijk niet voor niets in het gebouw van Amsterdam Studio's?

"Dick Maas was bezig met de Amerikaanse versie van De Lift. Ik was aan het werk met de filmscores en toen bleek dat een heleboel mensen die bij de film betrokken waren op de een of andere wijze muziek maakten. Daar is toen de titelsong voor 'Down' uit voortgekomen, zo gaat die film in Amerika heten. Helaas kwam de zanger die de titelsong zou inzingen te laat uit AustraliŰ terug waardoor die song uiteindelijk niet in de film terechtkwam. Via die contacten ben ik nu betrokken bij een nieuwe film 'Ocean Warrior' een verwijzing naar de geschiedenis van de Ocean Warrior van Greenpeace. Ook nu doe ik weer iets met de muziek en een beetje acteren: 'no matter what you do, music brings you together.' Daarnaast ben ik aan het werk voor mijn nieuwe solo cd. Maar ja, dat is altijd een project van jaren. Mijn inspiratie haal ik meestal uit het dagelijks leven en dan vooral de tegenvallers en dompers. Ik hoor direct muziek als ik ellendige of zielige dingen zie. Ik schrijf gewoon op de basgitaar en denk daar strijkers bij. Ik ben helemaal gek van strings, mooie kamerbrede sounds. Ooit hoop ik nog eens een concert te doen met een klein kamerorkest."

Tenslotte, hoe zou je jezelf als bassist typeren?

"Tja, ik vind dat ik na het ongeluk beter ben gaan spelen. Ik moest toen eigenlijk helemaal opnieuw beginnen omdat sindsdien mijn rechterpols gefixeerd is. Daar kan ik geen hoek meer mee maken. Toen was ik gedwongen om opnieuw te gaan luisteren en kijken naar andere bassisten en ik moest me een nieuwe techniek eigen maken. Ik vind mezelf een heersende bassist. Je voelt me, je hoort me, ik zorg voor de foundation, zowel ritmisch als melodisch. En qua spel ben ik toch net als alle anderen op zoek naar de combinatie van ritme en melodie. Een goede baslijn moet je kunnen meezingen in je hoofd. Je moet hem horen voordat hij er is. Ik vraag van mijn leerlingen ook altijd om wanneer ze een partij spelen, de tweede of derde stem mee te zingen. Je houding vind ik ook van belang, dat probeer ik mijn leerlingen ook altijd mee te geven. Wees niet verlegen maar zelfverzekerd, sta en loop rechtop, beweeg op het podium volgens je eigen klok en probeer mensen te inspireren en energie over te brengen, dan krijg je dat vanzelf weer terug. Daarvoor is contact op het podium erg belangrijk. Je moet niet naar die linkerhand blijven staren, maar naar de anderen kijken en luisteren, anderen ruimte laten en een compliment geven als ze iets te geks doen. Aan de andere kant moet je bereid zijn ruimte te nemen als die er is. Ik hou van sessies zoals in De Korte Golf. Daar gebeurt vaak iets of er ontstaat iets. Ik heb wel de neiging om te sturen of te corrigeren. Ik wijs naar mijn oren of ogen om anderen een seintje te geven. Er komen daar veel goede muzikanten, conservatoriumjongens die iets willen leren. Ik zeg altijd: luister en kijk! Ik heb wat dat betreft veel geleerd van mijn tijd bij Akkerman. Dat was een echte dirigent. Hij dwong je om mee te gaan. Soms met veel geschreeuw op het podium: 'Jay-Tee! Grooven GVD!!'

Jay-Tee en zijn spullen:

"Mijn favoriete bas is een viersnarige LAG. Die was vijf jaar terug gestolen en een poos later vond ik hem terug: stond hij naast mijn voordeur! Ik was heel blij dat ik hem terug had. Verder heb ik een Bardoulbas en een vijfsnarige Bossa. Ik heb een deal met Tobias en gebruik al sinds jaar en dag LaBella snaren in een setje van .050-.110. Gebruik van de vijfsnaar hangt van de toonsoort van het nummer af. Bovendien kan ik erg snel stemmen, dus ik draai net zo makkelijk de lage E even naar beneden. Zessnarig zie ik niet zitten, je bent dan je geluid kwijt. Die hoge C heb ik ook niet echt nodig: zie ik een gaatje, dan tap ik die hoge noot wel. Als versterking gebruik ik live een Eden WT 600 versterker met twee Eden D210XLT. Verder de octaver van EBS. In de studio altijd de voorversterker van Eden. Tenslotte: Marlboro regular en bitter lemon. Nooit alcohol. Bij een droge mond een schijfje citroen. Daar hou je bovendien een frisse adem van. Dat heeft ˇˇk te maken met houding en respect."

Foto:ę Karlijne Pietersma